Mostrando entradas con la etiqueta Racons: jardins d'Arenys. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Racons: jardins d'Arenys. Mostrar todas las entradas

miércoles, 3 de diciembre de 2008

Luz Casal, tot ja està dit....




Una cançó de la Luz Casal, que m'encanta:



ENTRE MIS RECUERDOS Entre mis recuerdos ( Open in small window)



"..Cuando la pena cae sobre mí

el mundo deja ya de existir,

miro hacia atrás y busco entre mis recuerdos.


Para encontrar la niña que fui

y algo de todo lo que perdí,

miro hacia atrás y busco entre mis recuerdos.


Sueño con noches brillantes,

al borde de un mar de aguas claras y puras

y un aire cubierto de azahar.


Cada momento era especial

días de prisa, tardes de paz

,miro hacia atrás y busco entre mis recuerdos.


Yo quisiera volver a encontrar la pureza

nostalgia de tanta inocencia

que tan poco tiempo duró.


Con el veneno sobre mi piel,

frente a las sombras de la pared,

miro hacia atrás y

busco entre mis recuerdos,"...



( Luz Casal)


lunes, 1 de diciembre de 2008

" Guaitem" les flors....







Gemma

" No han passat gaires anys,

Gemma , que et vaig conéixer,

Va patir la mare tant

perquè poguessis néixer!.

Qué bonic eren els ulls que vas obrir,

qué bonics aquell setembre.

Qué feliç, nasqué als teus llavis

el somris

Qué feliç que hi ha estat sempre.

Gemma,

guaita les flors

guaita les flors

que són boniques


Gemma,

guaita les flors

guaita les flors

i no caminen

i tu ets la més bonica..."



( Joan Baptista Humet)







Van talar el pi......Però no varen acabar amb ell..No varen poder



una Rosa blanca; en memòria de Joan Baptista Humet, i en record de la cançó "Clara", que tan va marcar un temps ...











"Clara, distinta Clara


extraña entre su gente,


mirada a usente,


Clara, a la deriva,


no tuvo suerte al elegir


la puerta de salida.




Clara, abandonada


en brazos de otra soledad,


esperando hacer amigos en la nieve


al abrigo de otra lucidez,


descubriendo mundos donde


nunca llueve


escapando una y otra vez,


achicando velas


para navegar...




Estrellas negras


vieron por sus venas


y nadie quiso preguntar.




Clara, se vió atrapada,


abandonó el trabajo


se vino abajo




Clara, languidecía, perdida


en un camino de ansiedades


y ambrosías.




Clara, no dijo nada


y un dia desapareció...


Recorriendo aceras


dícen que la vieron,


ajustando el paso


a los demás.


Intentando cualquier cosa


por dinero, para hincarse fuego


una vez más.




Esa madrugada,


Clara naufragó.


Tenía el mar de miedo


en la mirada,


las ropas empapadas,


el suelo por almohada...


y lentamente amaneció."



(Avui ha mort l'autor de la cançó;


En record d'un poeta, Joan Baptiste Humet.)